Bajina Bašta, Tara

Niz brze vode

Do Bajine Bašte može se iz Beograda doći preko Užica (180 km), ali i kraćim pravcem preko Valjeva (150 km). Nalazi se na obroncima Tare, dok uz nju prolazi reka Drina. Nazivaju je biserom zapadne Srbije. Ovaj grad je još 1882. urbanistički uređen tako da se u urbanom jezgru sve ulice seku pod pravim uglom. Prijatnom boravku u Bajinoj Bašti doprinosi i atmosfera na koju utiče i arhitektura. Lepe kuće koje su gradili lokalni graditelji, kao i plaža na Drini koja se nalazi kraj samog mosta koji prelazi u Bosnu, doprinose dobrom osećaju pri boravku u ovom mestu.

Oko šest kilometara na jug, među severnim obroncima Tare, nalazi se manastir Rača. Smatra se da je ovo jedna od zadužbina kralja Dragutina, koja je podignuta u 13. veku. Bio je centar prepisivanja i pisanja crkvenih spisa, a i danas se Račanska prepisivačka škola smatra čuvarem nacionalnog identiteta. U prvoj nedelji oktobra u Bajinoj Bašti i Rači održavaju se Dani Rače ukraj Drine. Bogat umetnički program i naučni skupovi završavaju se dodelom Račanske povelje istaknutim stvaraocima.

Bajina Bašta je i centar auto reli sporta u Srbiji. Svake godine, najveći majstori automobilizma nadmeću se u relijima “Brdska auto trka”, “Reli Tara – Memorijal Obrena Tešića” i “YU reli”. Smeštaj je raznolik, od hotela “Omorika” i “Beli bor” do privatnih pansiona kako na Tari, tako i niz obalu reke Drine.

Područje Nacionalnog parka Tara obuhvata planinu Taru, zapadno od nje planinu Zvijezdu, kao i deo kanjona Drine. Biljno bogatstvo Tare, sa preko 1000 vrsta, zauzima gotovo trećinu flore Srbije. Oko 80 odsto Nacionalnog parka pokrivaju šume u kojima vladaju mrki medvedi i divokoze, kao i endemit – Pančićev skakavac. Tara čuva preko 130 vrsta ptica i 37 vrsta riba. Čuvena je i Tepih livada – tresište blizu dečjeg odmarališta, jer šetnja po njoj stvara osećaj šetnje po tepihu.

Tara je poznata po svom bogatstvu vodama. Brojni izvori stvaraju potoke i rečice koji se obrušavaju ka Drini. Najveće vrelo je Perućac. Voda i bukvalno šiklja brzinom od 300 litara u sekundi. Tako nastala Perućka reka teče svega nekoliko stotina metara, a onda se stropoštava u Drinu.

Od nekoliko vodopada najpoznatiji su Veliki i Mali Skakavac. Sa zapadne i severne strane Nacionalni park je oivičen sporim tokom reke Drine koja je pregrađena branom na Perućcu. Na Drini se, tradicionalno, splavari i peca, kao i na jezeru Perućac, nastalom pregrađivanjem Drine i koje se pruža sve do Višegrada. Tu je i jezero Zaovine, koje je, zapravo, akumulacija reverzibilne hidrocentrale, dok ga za jezero Perućac vezuje tunel. Brana na Perućcu je visoka 93 metra, pa jezero ima površinu od 28 kvadratnih kilometara, dužinu od 55 kilometara i dubinu od 88 metara.

Kanjon Drine, uzvodno od brane, treći je po dubini u svetu. Stogodišnju tradiciju splavarenja niz Drinu prekinula je izgradnja hidrocentrale, ali se i dalje uspešno organizuje spust niz Drinu u desantnim čamcima kojima upravljaju iskusni kajakaši.

NE TREBA PROPUSTITI:

– odlazak u manastir Raču

– šetnju Tepih livadom

– spust kanjonom Drine

PANČIĆEVA OMORIKA

Među retkim biljnim vrstama koje postoje na Tari izdvaja se – Pančićeva omorika, endemična vrsta koja je ime dobila po Josifu Pančiću, čuvenom srpskom prirodnjaku i prvom predsedniku Srpske akademije nauka. Ova omorika, koju je Pančić otkrio 1871. godine, živi jedino u srednjem toku Drine i pod zaštitom je države. Drvo doseže visinu od oko 35 metara, ali je vrlo vitko i sa kratkim granama koje ga vizuelno čine još višim. Kažu da je najbolje mesto za osmatranje ovog drveta Bilješka stijena iznad Perućkog jezera.