Vrnjačka Banja
facebooktwittergoogle_plusyoutubeinstagramfoursquarefacebooktwittergoogle_plusyoutubeinstagramfoursquare

Princeza izvora

Najpoznatija banja i banja sa najdužom tradicijom, Vrnjačka Banja, nalazi se 195 kilometara od Beograda. Do nje se, iz prestonice, dolazi magistralnim putem E 761 ili E 75 (do Pojata). U ovo lepo mesto, podno planine Goč, od početka jula do kraja avgusta, može se doći i vozom “Romantika”, sa parnom lokomotivom.

O vremenu nastanka Vrnjačke Banje nema pisanih dokumenata, ali se na osnovu pronađenog materijala sa sigurnošću može reći da su vrnjačke mineralne vode korišćene i u antičkom periodu. Još 1924. ovde su pronađeni delovi bazena za kupanje i stari rimski izvor – Fons Romanus. Na istom mestu otkriveno je oko 500 rimskih novčića, nekoliko i iz vremena pre nove ere, a najveći broj iz perioda od 2. do 6. veka. Rimsko ime Banje nije poznato, a sadašnje je dobila po imenu sela Vrnjci, u čijem su ataru mineralni izvori i otkriveni. Neke legende govore da je lekovitost vrnjačkih voda bila poznata i korišćena u vreme poznije turske vladavine. U Vrnjačkoj Banji, kažu legende, lečile su se turske spahije, tražeći da ih mesno stanovništvo hrani i služi. Da bi izbegao služenje begova, narod je izvore zatrpavao.

Banja doživljava procvat u vreme kneza Mihaila, kada je i zvanično 1867. otvorena prva sezona, a Vrnjačka Banja postala elitno letovalište. Krajem 19. i početkom 20. veka, oko toplog izvora i na dva susedna brega, izgrađene su brojne vile. Danas su ti objekti ponos Banje. Tako dvorac kraljevskog namesnika Belimarkovića (1886), građen u stilu poljskih vila severne Italije, danas služi kao kulturni centar i kao galerija. Poznat je i kao Zamak kulture. Po lepoti gradnje ističu se kuće smeštene na Čajkinom brdu. Na samom vrhu ovog uzvišenja nalazi se crkvica koju je 1856. podigao sveštenik Jeftimije Popović. On je, kao veliki ljubitelj lepota Banje, iste godine otvorio i prvi izvor.

Zaštitni znak Vrnjačke Banje je vrabac sa opancima i šajkačom na glavi. Njegova skulptura nalazi se u samom centru Banje. Fotografisanje kraj njega gotovo da je deo obaveznog rituala svakog posetioca ovog mesta. Osim njegove, poznata je i skulptura devojke.

Vrnjačka Banja raspolaže sa sedam mineralnih izvora. Četiri izvora se koriste za terapije, dok se dva flaširaju kao stona mineralna voda. Topla voda je najstariji i najpoznatiji izvor mineralne vode, a sudeći po slučajnim arheološkim nalazima, bila je korišćena u rimskom periodu od 1. do 4. veka. Temperatura vode na ovom izvoru je izjednačena sa temperaturom ljudskog tela, 36,50C. Kao topao izvor vodi se i Jezero, dok su Snežnik (17,50C) i Slatina (140C) hladni mineralni izvori. Voda ovih izvora pomaže kod lečenja šećerne bolesti, oboljenja žuči, mnogih bolesti organa za varenje…

Tokom cele godine, posebno u mesecima letnje turističke sezone, Vrnjačka Banja svojim posetiocima nudi izuzetno bogat i sadržajan kulturno-zabavni program. Festival filmskog scenarija, koji prati godišnju domaću produkciju, održava se svakog avgusta. Tokom jula meseca u Vrnjačkoj Banji je “Karneval”. Tada se, osim povorki koje šetaju gradom, mogu videti i razna takmičenja, sportski susreti, maskenbal i zabavni program. Računa se da ovu manifestaciju svake godine prati preko 200.000 ljudi. Tokom svake sezone održavaju se i Vrnjačke kulturne svečanosti, a na Dan zaljubljenih na Mostu ljubavi, mladi se takmiče čiji poljubac će biti najduži.

Vrnjačka Banja raspolaže sa preko 15.000 ležajeva, od kojih se oko 4500 nalazi u hotelima, pansionima i apartmanskim naseljima, 850 u zdravstvenim centrima i oko 10.000 u domaćoj radinosti.

NE TREBA PROPUSTITI:

– karnevalsku atmosferu šetališta u Vrnjačkoj Banji

– kupanje na izvoru Topla voda

– slikanje pored skulpture vrapca

MOST LjUBAVI

Da nije katanaca kojima je bukvalno obložen, niko ne bi ni primetio jedan od petnaestak mostova preko Vrnjačke reke, kod čuvenog restorana “Švajcarija” u centru Banje. Na izgled običan, ovaj most sa svojom tužnom pričom, postao je simbol Vrnjačke Banje. Pričaju Vrnjčani kako su se nekada voleli Relja i Nada. Najčešće su se sastajali baš na ovom mostu, Mostu ljubavi. Ali, kad je buknuo Prvi svetski rat, Relja, inače oficir Srpske vojske, otišao je u boj i nikada se više nije vratio. Ratni vihor ga odneo u Grčku, gde se i oženio, a Nadu zaboravio. Ona ga je čekala i vremenom počela da vene i poboljeva. Iako je Reljina rodbina raskinula veridbu, Nada je, do poslednjeg dana svoga života, čekala Relju na Mostu ljubavi. Zato su i vrnjačke devojke, poučene gorkim Nadinim iskustvom, tajno, noću, počele da dolaze na most njenih uzdisaja i katancima “zaključavaju” srca svojih momaka. Da ih ljubav ne prođe i da ih ne zaborave…

facebooktwittergoogle_pluspinterestmailfacebooktwittergoogle_pluspinterestmail