Slano Kopovo

Slano Kopovo nalazi se u Vojvodini, severoistočno od Novog Bečeja i reke Tise. Predstavlja jednu od poslednjih očuvanih bara na slatinama u Srbiji. Specifično je po jedinstvenim panonskim ekosistemima tipičnim za slane, muljevite bare (jezera, akvatorije) i njihove povremeno isušene delove. Slano Kopovo je neprocenjiv centar slatinskih staništa, kojima preti potpuno nestajanje.

U davnoj prošlosti reka Tisa je često menjala tok, a Slano Kopovo predstavlja jedan od njenih prastarih meandara, nastao posle isušivanja močvara i podizanja nasipa u 17. i 18. veku. Pojačano isparavanje i povlačenje vode sa najnižih topografskih položaja dovelo je do taloženja soli debljine i po nekoliko santimetara. Pojačani intezitet zagrevanja vazduha iznad jezera i temperaturna razlika okolnih polja uzrokuju različite optičke i meteorološke pojave, kao što su fatamorgana, spektakularni vetrovi i dr.

Značaj Slanog Kopova je višestruk. Ovde je jedno od najvažnijih i najosobenijih staništa ptica u Srbiji. Njegova vrednost se ogleda kroz gnežđenje vrsta atipičnih za Panonsku niziju, a karakterističnih za pontsko-kaspijske i morske obale. Takođe, ovde je jedinstvena selidbena stanica za migratorne vrste ptica. Pošto se nalazi u blizini Tise, vrste koje prate njen tok i šumski pojas, rado sleću na ovu široku, otvorenu vodenu površinu. Slano Kopovo je povoljno za ždralove, patke, guske, šljukarice, kao i ptice sabljarke i morske žalare. Na području Slanog Kopova evidentirano je 203 vrste ptica, što je 63% od ukupno poznatih vrsta u Vojvodini.

U Slanom Kopovu još uvek je očuvana specifična slatinska zajednica. Preovlađujuća slatinska vegetacija izgrađena je na solončakastoj podlozi, tipu izvornog biljnog pokrivača, koji je već skoro nestao sa panonskih prostora. Najznačajniji predstavnici ove slatinske vegetacije su caklenjača, jurčica i panonska jurčica, koje su rariteti zaštićeni zakonom. Najvažniji predstavnici sisara su tekunica, patuljasti miš i stepski tvor.

Predivnom ambijentu Slanog Kopova doprinose ostaci crkve Arače iz 13. veka. Kao i njena preteča iz 9-11. veka, sagrađena je na poluostrvu, koje i za vreme najviših vodostaja reka Tisa nije mogla da poplavi. Araču su okruživale akvatorije: Crna bara sa rukavcem mali Begej, Veliko Kopovo, Poštaš Kopovo i Bikaš. Oko ruševina Arače očuvano je staro korito Crne bare, koja se i danas u proleće puni vodom.

INFO

Lovačko društvo “Novi Bečej”
Sonje Marinković 29, 23272 Novi Bečej
tel. ++381 (0)23 771-076